آزمایشی ساده بنام ستاره ی چشمک زن
هدف از این آزمایش نشون دادن اینه که چرا بعضی ستاره ها چشمک زن به نظر میان!
لوازم مورد نیاز: چراغ قوه-ورق آلومینیوم(فویل)- کاسه ی شیشه ای دو لیتری- مداد.
روش آزمایش:
* تکه ای از ورق آلومینیوم که به اندازه ی کافی بزرگ باشد تا بتوان در زیر ظرف شیشه ای جا داد،می بریم و آن را با دست مچاله می کنیم.
* کاسه را تا نیمه از آب پر می کنیم و آن را روی ورق آلومینیوم مچاله شده قرار می دهیم.
* در یک اتاق تاریک،چراغ قوه را در فاصله ی سی سانتی متری بالای کاسه نگه می داریم.
* به ورق آلومینیوم نگاه کنید و توجه نمایید که آلومینیوم از داخل آب ساکن دیده می شود.
* حالا در حالی که چراغ قوه را روشن و بالای ظرف نگه داشته اید،با مداد سطح آب را حرکت بدهید.
* به ورق آلومینیوم از روی آب در حال حرکت بنگرید.
نتیجه:
آب در حال حرکت سبب انعکاس نور از ورق آلومینیوم به صورت مه آلود می شود.
چرا؟
نور در یک خط مستقیم حرکت می کند و امواج روی سطح آب باعث انتشار نور در مسیر های مختلف می شود.این تغییر مسیرِ شعاع نوری، شکست نور نامیده می شود.سایر منابع نوری مانند ستارگان هنگام گذشتن نور از میان مواد متحرک به همین طریق عمل می کنند.ستاره ها وقتی از زمین مشاهده می شوند، به نظر می آیند که چشمک می زنند، زیرا نور ستاره قبل از اینکه به چشم یک نظاره گر برسد،از داخل لایه های هوای متحرک می گذرد.نور به چپ و راست خم می شود گویی از میان بسته های هوای در حال چرخش موجود جوّ زمین رد می شود.
واژه ی علمی چشمک زدن، درخشش یا برق زدن می باشد.اگر ستارگان را از یک سفینه بالای جو زمین مشاهده کنیم، چشمک نمی زنند زیرا در فضا مواد کافی برای شکست نور ستاره وجود ندارد.
منبع: کتاب فضا شناسی- نوشته ی ژانیس ون کلیو -
